આપ સમાન બળ નહીં
અત્યાર સુધી કાલિન્દી દરેક માટે ઘસાઇ હતી, પણ જ્યારે એને જરૂર પડી ત્યારે એની પડખે કોઇ નહોતું. એ સમયે કાલિન્દીને ખ્યાલ આવ્યો કે દુનિયા કેવી છે!
( સપનાની કેડીએ )
રમણીય સંઘ્યા ખીલી છે, ત્યારે હડસન નદીના શાંત કિનારે બેઠેલી કાલિન્દીના અજંપા અને ઉદ્વેગનો પાર નથી. એક જ વાત એના મનને કોરી ખાય છે કે મારાં બધાં સગાં કેમ આવા નઘરોળ અને કૃતધ્ની?
કાલિન્દી અમેરિકન સિટિઝન આશુતોષને પરણીને અમેરિકા આવી. પછી થોડા સમયમાં જ એના ભાઇ નૈષધને સ્ટુડન્ટ વિઝા પર અહીં બોલાવી લીધો હતો. નૈષધને અભ્યાસ, જોબ, લગ્ન, બધા જ પ્રસંગે કાલિન્દીએ ગજા બહારનો ઉપરવટ જઇને સાથસહકાર આપ્યો હતો. કોઇ પણ આશા કે અપેક્ષા વગર કાલિન્દીએ પોતાના ભાઇને મદદ કરી હતી.
પોતાના એકના એક ભાઇનું જીવન સુખમય બને એ માટે કાલિન્દીએ પોતાના ઘણા લાભ જતા કર્યા હતા. એ ભાઇને ત્યાં કાલિન્દી પોતાની બાર વર્ષની દીકરી અમૃતાને માત્ર એક અઠવાડિયા માટે મૂકવા ગઇ, ત્યારે નૈષધે શરમ-સંકોચ વગર કહી દીધું, ‘મારું ઘર અનાથાશ્રમ નથી.’
‘ઓહ, હજી તો હું જીવું છું અને મારો માજણ્યો એકનો એક ભાઇ, મારી દીકરીને અનાથ કહે? ફટ રે, ધૂળ પડી તારા જીવનમાં, નૈષધ.’ કાલિન્દી મનોમન કકળી ઊઠી. એને અને એના પતિને જાપાન જવું પડે એવું હતું. જાપાન ગયેલો કાલિન્દીનો દિયર અચાનક બેભાન થઇ ગયો હતો, કોમામાં સરી પડ્યો હતો. ત્યાંથી એને ખસેડાય એવું ન હતું.
જાપાનની હોસ્પિટલમાં એને દાખલ કર્યો હતો. કાલિન્દી આવી અણધારી કટોકટીના વખતે પતિ સાથે ગયા વગર રહે? કંપની તરફથી વિઝા, ટિકિટ બધાની વ્યવસ્થા તત્કાળ થઇ ગઇ હતી. હવે અમૃતાને પોતાના ઘરમાં એકલી ન રખાય માટે અમૃતાને લઇને કાલિન્દી નૈષધના ઘરે કેટલા વિશ્વાસથી ગઇ હતી, પણ નગુણા ભાઇએ ચોખ્ખી ના કહી દીધી. એક પળ માટેય એને પોતાની બહેનની તકલીફનો ખ્યાલ ન આવ્યો.
કાલિન્દીને યાદ આવ્યું કે નૈષધ લગ્ન પછી શરૂઆતના છ મહિના પત્ની સાથે એના ઘરે જ રહ્યો હતો. આ દેશમાં દરેક કામ અને વસ્તુની કમિંત હોય છે. કોઇના ઘરે મફત ન રહેવાય, પરંતુ વહાલસોયી કાલિન્દીને પૈસાની ગણતરી કદી ફાવી જ નથી, ગમી જ નથી. પૈસા કરતાં હેતભાવ એના માટે વધારે મૂલ્યવાન છે.
જાતથી અને પૈસાથી ઘસારો વેઠવામાં એ કદી પાછી નથી પડી. સાસરી પક્ષેય આવું જ મીંડુ છે. રજાઓમાં એ પોતાની દીકરીને લઇને ક્યાંય પિકનિક, પ્રવાસે જાય તો દેરાણીના બે સંતાનો રૂચિર અને આયેશાને કાયમ લઇ જાય. મોંઘી મોંઘી રાઇડ્સમાં ફેરવે. પિક્ચર કે હોટલમાં જાય ત્યારેય બંનેને લઇ જ જાય. એ દેરાણી રહોડ આઇલેન્ડ ગઇ ત્યારે અમૃતાને નહોતી લઇ ગઇ.
કાલિન્દીના નણદોઇને લોવેલના દવાખાનામાં જોબ મળી, ત્યારે કાલિન્દીએ નણદોઇ, નણંદને આખું વર્ષ પોતાના ત્યાં રાખ્યા હતા. પણ નણંદના હૈયે આભારની કોઇ લાગણી ન હતી. આજ સુધી કાલિન્દી આવી બાબતોને ગૌણ ગણીને ખંખેરી નાખતી. એ કહેતી, ‘જેને જે સૂઝે એમ કરે. હું કોઇનું કામ કરું છું, કોઇની પાસે કરાવતી નથી. મારો હાથ ઉપર રહે છે.’ એ માનતી હતી કે કાકામામાના સંતાનો વારંવાર હળેમળે તો એમની વચ્ચે હેતભાવ બંધાય.
દુ:ખ-સુખમાં આપણાં સગા હોય તો સારુ લાગે. તેથી એ કોઇ સગાંની ટીકા ન કરતી, અવગુણ ન જોતી, પણ આજે એણે અમૃતાને કહ્યું, ‘દીકરી, સૌ સ્વાર્થના સગાં છે, માટે આપણે આપણી અંદર જ તાકાત ઊભી કરવાની. આપ સમાન બળ નહીં. કોઇની પાસેથી કંઇ અપેક્ષા નહીં રાખવાની.’
No comments:
Post a Comment